طرح روز

آوا

moshtaba120 — Sun, 02 Sep 2007 17:24:18 GMT

moshtaba120 — Tue, 19 Jun 2007 16:20:16 GMT

اصلاْ حالی نیست برای نوشتن. همین.

سفر

moshtaba120 — Sat, 02 Jun 2007 15:37:18 GMT

چند وقت پیش می خواستم از یک سفر بنویسم؛ اما نشد.

از سفری تفریحی با دوستانی که از قبل می شناختم و دوستان دیگری که طی سفر با آنها آشنا شدم.

اما الان می خواهم از سفری بنویسم که اصلاً تفریحی نیست بلکه هرکسی باید و باید آن را به تنهایی برود. سفری که متاسفانه چند روز پیش یکی از دوستانی که اتفاقاً توی همان سفر تفریحی باهاش آشنا شدم، به سرانجام رساند. سفری که برای دوستانش ،من و خانواده محترمش سرتاسر همراه بود با بغض و اندوه. با «عدی فعلی» خواننده و موسیقیدان جوان یزدی، توی همان سفر تفریحی بود که آشنا شدم. انصافاً آدم شادی بود و سعی می کرد با آن گیتار و صدای زیبایش دیگران را نیز شاد کند. اما متاسفانه الان با رفتنش خیلی ها دیگر شاد نیستند.

روحش شاد.

آدم ها

moshtaba120 — Sun, 20 May 2007 09:02:18 GMT

عجب روزگاری است.

پدر بزرگم همیشه می گفت هنوز اونقدر بزرگ نشدم تا بتونم آدم ها را بشناسم. آخرش هم مرد و به قول خودش نتونست آدم ها را بشناسه. بنابراین نمیشه انتظار داشت که ما با این سن کم بتونیم درست آدم های اطرافمون را بشناسیم.

دیرزو (۲۹اردیبهشت۱۳۸۶) چه روز مزخرفی بود؛ و چه روزهای مزخرف تری را پیش رو دارم. ( البته توی پرانتز اعلام کنم همین دیروز صبح آدم هایی را دیدم که چند وقتی بود ازشون خبری نداشتم و از این بابت خوشحالم.)

ای کاش صابر بودم .

و اما صبر...

طبیعت

moshtaba120 — Sun, 13 May 2007 15:35:18 GMT

این هم چند تا عکس از طبیعت روستای سانیج. جاتون خالی. سرتون گرفت بیایید اون طرف ها.

بسوزه پدر عاشقی!

moshtaba120 — Mon, 23 Apr 2007 16:15:42 GMT

بسوزه پدر عاشقی! آخه بد جوری عاشقش شدم. دیگه هیچی و هیچکس را نمی شناسم. روزها که بیشتر باهاش هستم ؛ شب ها هم که دارم همش خوابش رو می بینم. حتی یه جوری شده که اطرافیان میگن بابا تو دیگه کی هستی؟ چرا اینقدر نازش رو می خری و هرچی میگه گوش می کنی؟ نمی دونم چکار کنم که زیاد به قول یارو گفتنی لوس نشه و اگه خواستم یه روزی ترکش کنم برام سخت نباشه! چند سالی است می شناسمش، ازش زیاد بدی ندیدم، نه که بد نباشه اما خوبی هاش بیشتر بوده. تنها چیزی که ناراحتم می کنه اینه که یکجا نمی تونه ثابت باشه و همش داره من از این طرف به اون طرف می کشونه .

مگه «دوست داشتن» عیب هست؟ اگه دوستش نداشتم ، تا حالا هزار باره ولش کرده بودم. اطرافیان که این ها را نمی فهمند دوست داشتن یعنی چه؟ عشق ورزیدن یعنی چه؟ اونا نمی دونند که چقدر من این کار لعنتیم را دوستش دارم. شاید هم راست می گن. چون بیش از اندازه دارم وقتم را برای کارم می گذارم و بهش عشق می ورزم. شاید فکر کنید دیوونگی است که من عاشق کارم شدم. نه دیوونگی نیست. هرکسی می تونه عاشق بشه. حالا مهم نیست عاشق چه چیزی بشه. اون چیز میتونه کار یا زیبایی و یا هر چیز دیگری باشه. مهم اینه که خداوند انسان را آفرید تا از زیبایی های آفرینش لذت ببرد.

امیدورام اگر روزی شما هم این جوری مثل من عاشق شدید، دیگران بهتون نخندند!

پست تکراری!

moshtaba120 — Sat, 21 Apr 2007 11:18:18 GMT

خرم آن روز كزين منزل ويران بروم

راحت جان طلبم و زپي جانان بروم

گرچه دانم كه بجائي نبرد راه غريب

من ببوي سر آن زلف پريشان بروم

دلم از وحشت زندان سكندر بگرفت

رخت بربندم و تا ملك سليمان بروم

چون صبا با تن بيمار و دل بيطاقت

بهواداري آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر بسرم بايد رفت

با دل زخم كش و ديده گريان بروم

نذر كردم گر از اين غم بدر آيم روزي

تا در ميكده شادان و غزلخوان بروم

بهواداري او ذره صفت رقص كنان

تا لب چشمه خورشيد درخشان بروم

تازيان را غم احوال گرانباران نيست

پارسايان مددي تا خوش و آُسان بروم

ور چو حافظ ز بيابان نبرم ره بيرون

همره كوكبه آصف دوران بروم

حافظ

وایسا دنیا

moshtaba120 — Tue, 17 Apr 2007 15:15:18 GMT

تصویر بزرگ

همینجوری

moshtaba120 — Sat, 14 Apr 2007 14:55:18 GMT

مدتـــی بود که مـی خواستم پست جدیدی را روی وبلاگم بگذارم؛ اما بدجوری مشـــغول کـــار شــــده بودم و نمی تونستم.

بعضی وقت ها با خودم فکر می کنم که ما واقعاً کجای دنیا قرار گرفتیم؟

بگذریم.چند وقت پیش داشتم صفحات ماهنامه ...- که حالا اسمش بماند – را می بستم. توی یکی از صفحات می بایست عکسی را مطابق با تیتر مطلب آن صفحه جای گذاری می کردم. تیتر این بود: « کامپیوتر دشمن چشمان شماست » من هم طبق این تیتر عکس زیر را توی صفحه قرار دادم؛ غافل از اینکه بعد از پایان صفحه آرایی و تحویل کار به مسئول ماهنامه دوباره من را صدا بزند که فلانی بیا و عکس صفحه ۱۴ را عوض کن!

قسمتی از صفحه

من هم هرچی اصرار کردم که خیلی خسته ام و نمی تونم برگردم و حالا بی خیال عوض کردن عکس بشوید، فایده ای نداشت که نداشت. بالاخره برگشتم تا عکس را عوض کنم. حالا چرا عکس را عوض کنیم، به این خاطر که مدیر مسئول گفته توی این صفحه یک خانم پشت کامپیوتر نشسته !؟ و اصرار بر این داشت تا عکس مردی را جایگذین کنم. بنابراین عکس زیر را توی صفحه قرار دادم.

به نظر شما آیا اون خانم خیلی مشکل ساز بود؟

..........................................................

چند سال پیش نیز برای ویژه نامه ای طرحی زده بودم برای یک سالن آرایش که حدوداْ مثل طرح زیر بود :

طرح بدون نام و آدرس

اما این طرح مورد قبول مدیر مسئول قرار نگرفت. چرا؟ چون ممکن بود به خاطر این طرح در ویژه نامه بسته شود!؟

پس بالاجبار طرح زیر را برای چاپ آماده کردم.

حالا وجداناً شما بفرمائید با این وجود دست طراح چقدر می تونه باز باشه تا طرحی درست ارائه دهد؟

جای گذین کردن یک شیء به جای یک عنصر زنده و طبیعی؟! کجای دنیا چنین محدودیتی وجود داره؟

در حالی که مسلماْ این عنصر زنده در طراحی باعث می شود که بیننده و یا همان مشتری بیشتر به طرح جذب شود.

16 فروردین

moshtaba120 — Thu, 05 Apr 2007 09:34:43 GMT

امروز ۱۶ فروردین ۱۳۸۶.

تولدم مبارک