آدم ها

عجب روزگاری است.

پدر بزرگم همیشه می گفت هنوز اونقدر بزرگ نشدم تا بتونم آدم ها را بشناسم. آخرش هم مرد و به قول خودش نتونست آدم ها را بشناسه. بنابراین نمیشه انتظار داشت که ما با این سن کم بتونیم درست آدم های اطرافمون را بشناسیم.

دیرزو (۲۹اردیبهشت۱۳۸۶) چه روز مزخرفی بود؛ و چه روزهای مزخرف تری را پیش رو دارم. ( البته توی پرانتز اعلام کنم همین دیروز صبح آدم هایی را دیدم که چند وقتی بود ازشون خبری نداشتم و از این بابت خوشحالم.)

ای کاش صابر بودم .

و اما صبر...

طبیعت

---

---

---

---

این هم چند تا عکس از طبیعت روستای سانیج. جاتون خالی. سرتون گرفت بیایید اون طرف ها.

بسوزه پدر عاشقی!

بسوزه پدر عاشقی! آخه بد جوری عاشقش شدم. دیگه هیچی و هیچکس را نمی شناسم. روزها که بیشتر باهاش هستم ؛ شب ها هم که دارم همش خوابش رو می بینم. حتی یه جوری شده که اطرافیان میگن بابا تو دیگه کی هستی؟ چرا اینقدر نازش رو می خری و هرچی میگه گوش می کنی؟ نمی دونم چکار کنم که زیاد به قول یارو گفتنی لوس نشه و اگه خواستم یه روزی ترکش کنم برام سخت نباشه! چند سالی است می شناسمش، ازش زیاد بدی ندیدم، نه که بد نباشه اما خوبی هاش بیشتر بوده. تنها چیزی که ناراحتم می کنه اینه که یکجا نمی تونه ثابت باشه و همش داره من از این طرف به اون طرف می کشونه .

مگه «دوست داشتن» عیب هست؟ اگه دوستش نداشتم ، تا حالا هزار باره ولش کرده بودم. اطرافیان که این ها را نمی فهمند دوست داشتن یعنی چه؟ عشق ورزیدن یعنی چه؟ اونا نمی دونند که چقدر من این کار لعنتیم را دوستش دارم. شاید هم راست می گن. چون بیش از اندازه دارم وقتم را برای کارم می گذارم و بهش عشق می ورزم. شاید فکر کنید دیوونگی است که من عاشق کارم شدم. نه دیوونگی نیست. هرکسی می تونه عاشق بشه. حالا مهم نیست عاشق چه چیزی بشه. اون چیز میتونه کار یا زیبایی و یا هر چیز دیگری باشه. مهم اینه که خداوند انسان را آفرید تا از زیبایی های آفرینش لذت ببرد.

امیدورام اگر روزی شما هم این جوری مثل من عاشق شدید، دیگران بهتون نخندند!

 

پست تکراری!

                         خرم آن روز كزين منزل ويران بروم

                                  راحت جان طلبم و زپي جانان بروم

 

                         گرچه دانم كه بجائي نبرد راه غريب

                                  من ببوي سر آن زلف پريشان بروم

 

                         دلم از وحشت زندان سكندر بگرفت

                                  رخت بربندم و تا ملك سليمان بروم

 

                         چون صبا با تن بيمار و دل بيطاقت

                                  بهواداري آن سرو خرامان بروم

 

                         در ره او چو قلم گر بسرم بايد رفت

                                  با دل زخم كش و ديده گريان بروم

 

                         نذر كردم گر از اين غم بدر آيم روزي

                                  تا در ميكده شادان و غزلخوان بروم

 

                         بهواداري او ذره صفت رقص كنان

                                  تا لب چشمه خورشيد درخشان بروم

 

                         تازيان را غم احوال گرانباران نيست

                                  پارسايان مددي تا خوش و آُسان بروم

 

                         ور چو حافظ ز بيابان نبرم ره بيرون

                                  همره كوكبه آصف دوران بروم

 

                                                                                     حافظ